Van Breda tot Gelsenkirchen, regen, véél regen, héél veel regen, en bliksems tussen honderd meters hoge rokende schoorsteenpijpen. En aquaplanning.
Maar ook: keihard simple minds muziek door de speakers auf die Deutsche Autobahn. Jawoll! Aquazoef.
Aankomst om kwart voor acht, net op tijd. Nog steeds regen. Maar dat maakt niet uit als je weet dat Simple Minds een paar honderd meter verderop hun opwachting maken. Wandeling door industrieel multimedia park. Groots en vreemd, futuristisch en ook spannend. Simple Minds waardig. Aankomst bij Amphitheater, intieme halve maan aan de waterkant (god only kows wat hier allemaal in het water zit), met héle steile trapgang, dus dicht op podium overal. Toch vooraan gaan staan, vanzelfsprekend eigenlijk. Ik stond net een minuut op mijn plek, komen ze het podium op, gaat de zon schijnen! zegt Jim op zijn beste schots natuurlijk:
“Hello, I brought the sun with me”. Ok dan! Laat maar zien als je kan!
En toen dit:
CHILDREN OF THE REVOLUTION (ja die van T-Rex) -verrassend mooi en lief in het eerste zonnetje van de dag
WATERFRONT -ten voeten uit
I TRAVEL -dancefestival
SEE THE LIGHTS -overbodig, de goede sfeer werd meteen teniet gedaan en ik was bang voor een afgang)
STAY VISIBLE -jammer, moeten ze niet doen, veel te saai, wel heerlijke ritme sectie. (Mel&Eddie)
Met het blokje Graffiti Soul herpakte de band zich. Jim riep: hello Gelsen-Kerr-chen, en de toon was gezet.
STARS WILL LEAD THE WAY -net als vroeger, krachtig in vrijheid en hoop.
MOSCOW UNDERGROUND -spannende groeibriljant, de ‘nieuwe simple minds’ Of toch de oude?
ROCKETS -vliegen, te gek live nummer, het brave van de studioversie wordt eraf geknald: Mel gaynor goes nuts.
THIS IS IT -cool en een overtuigende Jim alsof die met This is It probeert te zeggen:
Kijk, dit is nou wat ik al die jaren al wil, we zijn er weer!
DOLPHIN – mistige schotse meren, juweel, tranen
DON ‘T YOU (FORGET ABOUT ME) -veel te veel duits meegezang op de achtergond, doch fijn en warm en uit mijn dak (zoals iedereen) vanaf deel II.
GLITTERING PRIZE -flashback naar werchter ‘83, toen ik op mijn dertiende voor het eerst naar een festival ging.
PROMISED YOU A MIRACLE -energie, erg sterk.
SOMEONE SOMEWHERE IN SUMMERTIME -ultiem, oh wat mooi!
NEW GOLD DREAM -in het quadraat, wat een band!
BELFAST CHILD -highlanders in Bottrop aan de Roer, kippenvel
(zugabe: we want more)
ALIVE & KICKING -as usual, knaller, hoeft niet per sé, toch de backing vocal van bassist Eddie erg goed.
HOME – verrassend vreemde sfeer opeens, wel supervrij ‘Let’s go!’ Live veel beter als op B&W, beetje Iggy Pop-like.
SANCTIFY YOURSELF -Baf. (ik houd normaal helemaal niet van dit nummer maar deze versie was hard! Keihard! Eat this!
(zweite zugabe *KEIHARD APPLAUSGEFLUIT*)
SHE ‘S A RIVER -finale voor vrouwelijke interpretaties, feelgood.
De mannen verlieten het podium, de zon verdween weer achter de wolken en het begon weer (lichtjes) te regenen. Pure Hooglandse Magie.
Simple Minds noem ik, voor mij althans, das heel persoonlijk, nog steeds de beste live band op deze aardbol. (er zijn er nog een paar out of space (denk aan Floyd, Eno, Bowie, Roxy Music) maar die tel ik voor het gemak derhalve niet mee, anders moet ik nóg een pagina schrijven en dat ga ik echt niet doen.
De nummers van New Gold Dream zijn overigens niet verkracht zoals in ‘86 en de jaren daarna maar hersteld in oorspronkelijke glorie.
Someone, Somewhere in Summertime heb ik nog nooit zo mooi gehoord, tikkeltje langzamer en daardoor recht naar je hart. New Gold Dream was één grote swingende en pompende vuurbal. Het verschil zit hem in het simpele feit dat er een andere bassist staat te pompen. Hij vormt samen met Mel Gaynor de perfecte locomotief voor de Simple Minds trein. Door het vakmanschap van Eddie Duffy komt de slagvaardigheid van Mel Gaynor volledig uit de verf en is ie zo vrij als een vogeltje en gooit er met gemak cubaanse, afrikaanse en zuid-amerikaans ritmes door heen, zonder zijn bombastische sound te verliezen. (als je je ogen sluit lijkt het alsof er ook nog een percussionist meespeelt, onwaarschijnlijk goed. De oude nummers worden hierdoor naar een nieuw level getild, niet verkracht, maar steviger, volwassener. Charlie Burchill deed gewoon wat ie al 30 jaar doet. Soundscapes. Zo is er maar één. Net een walvis. Jim Kerr is nog steeds de meest charismatische man die ik ooit heb gezien. Zó relaxed, zó positief, zo veel pure energie. Een en al gevoelsmens. Hij zingt veel beter en vrijer dan ooit, heeft iedereen ingepakt.
Ziehier nog een klassement:
Jim Kerr, zang, topentertainer met de juiste stem voor de juiste muziek in de juiste toonaard. 9 (vele kilo’s lichter ook 
Charlie ‘the whale’ Burchill, gitaar – degelijke klasse 8+
Mel Gaynor, drums – een beest met stokjes, superstrak, ‘the best drummer in the world’ (met recht) 9+
Eddie Duffy, bass zoals bass bedoeld is, clown maar ook drijvende kracht van de groep. Rebel. 9+
Andy Gillespie, keyboards, ondanks de degelijke ingestudeerde toetsenpartijen is deze man geen simple mind, totaal geen bezieling, gezakt. een 5 slechts. (gelukkig kon de rest zijn wanprestatie ondervangen en das ook wel knap)
Waar is Mick McNeil gebleven? In the highlands, wat ben je nou aan het doen man, keer terug!
En de setlist. Tja. Kan veel beter met zo’n repertoire.
Gemist heb ik: Love Song, Book of Brilliant Things, Ghostdancing, Big Sleep, the American, Speed Your Love To Me, Space (van the lost album Our Secrets Are The Same, die willen ze nog wel eens spelen live, er zijn zelfs plannen voor een nieuwe uitgave, prachtig nummer).
Al met al, legendarisch? Ja! Kutconcert? Nee! Achterhaald? Absoluut niet. Gelsenkirchen? Perfecte industriële locatie die doet denken aan het imago dat ze hadden in de tijd van Sons & Fascination en Sister Feeling Call.
Na Street Fighting Years ben ik afgehaakt, ze waren wat mij betreft volledig de weg kwijt in de nineties, maar ook in deze eeuw. Ik dacht echt dat het nooit meer goed zou komen. Maar ik durf nu te zeggen dat ze nog niks van hun magie zijn verloren, integendeel. Ik hoop wel dat ze nu doorpakken, en ons allen nog zullen verblijden met nieuwe, betere albums dan Graffiti Soul, want dat is het ook nog niet helemaal. Maar live zo iedereen meenemen en wegblazen? Dat is slechts weinige bands gegeven, en Simple Minds is daar één van.
Come back? Maybe.
Dank aan Janusz op de Muziekkrant OOR website…
Het was hot-news gisteren op o.a. CNN, de dood van Michael Jackson. De man, briljant om zijn danspasjes, zijn videoclips, zijn neus en eigenaar van pretpark Neverland. Kapot gemaakt door de media en zijn eigen dokter. Hij had een vreemde levenstijl, althans in de ogen van wereldvreemde burgers, saaie doodnormale lieden. Waarschijnlijk eergisteren is het overmatig gebruik van painkillers hem fataal geworden. 50 jaar! Danspasjes oefenen voor zijn aanstaande comeback in Londen. Op die leeftijd moet je de MOONWALK ook niet meer doen. Doet pijn…
Ik heb mij recent aangemeld bij FACEBOOK en Hi5. God knows why! Krijg ik vandaag een mailtje van iemand die hoopt dat ik familie ben. Een zoektocht naar…
Mijn vriend Andy heeft zich aangemeld voor Twitter. Dat houdt in als ik ‘em telefonisch niet te pakken krijg dat ik op Twitter kan zien waar hij nu weer uithangt. Interessant? NEEN…
maar helaas play-back. Ze zijn weer terug…
…had ik zojuist met de ‘directeur’ van Asia Motion over de uitnodiging voor de expositie die per email naar ons werd opgestuurd. Had ik eerder commentaar over het gejatte concept een paar weken geleden, nu ging het om de fotofragmenten die werkelijk nergens op slaan…
