Weinig gebeurd op het blog vandaar eens een goede update. Je moet de lezers tevreden houden, toch? Voor zolang het nog kan….
Goed. De dames hier in de tent doen vreselijk hun best er iets moois van te maken, al gaat het wel op de Khmer manier, zonder al teveel na te denken. Bijvoorbeeld vertrekken de ‘keukenmeiden’ wel eens gezamenlijk op de brommer net als de klant iets te eten besteld. Of als ik iets van de menukaart kies, naar de keuken loop en tegen ze zeg dat ik graag iets wil bestellen….., kijken ze me verbaasd aan. “Huh. NU…?” ‘Nee, gek, volgende week’ , zeg ik dan. ‘Natuurlijk nu’, en loop weer terug naar de bar of mijn kantoor. Na een half uur als mijn maag flink aan het rammelen is vraag ik me af waar die pancakes toch blijven….
De situatie in en rond mijn huis wordt gelukkig ook al wat beter. Er is een schema gemaakt en iedereen weet wat ie moet doen. Inclusief de stroomkabel voor de zwembadpomp oprollen voordat de hond zijn tanden erin zet. Dat is nu al een paar keer gebeurd dat ie flink aan het kauwen was op de kabel, helaas stond er geen stroom op…
Het zwembad is ook weer top en het water goed helder. Helaas hoor ik ’s nachts teveel kikkers op liefdespad gezamenlijk een duik nemen. Meer chemicaliën dus…
4FACES begint aardig te lopen, zowel de bar als de tentoonstelling. Er zijn weinig toeristen op dit moment in Siem Reap en diegenen die binnenlopen hebben een goede tijd. Wij doen aan feedback van de klanten om eventuele fouten eruit te halen of aanpassingen te doen. Want straks als het hoogseizoen begint moeten we er staan. Mijn taak nu nog is vooral ‘lullen’ met de klanten en de meiden een beetje in de gaten houden. Dat zal veranderen als mijn partner terug is uit Saigon en min of meer die taken gaat overnemen. Kan ik weer fotograferen en mijn tours gaan promoten. De investering die wij beiden gedaan hebben willen we graag binnen een aantal jaren terug hebben en kunnen de dames de bar overnemen. Het is trouwens best leuk om dit ‘werk’ tijdelijk te doen maar ik zal nooit kroegbaas of barman worden. Slecht voor de lever. Want bijvoorbeeld afgelopen nacht verlieten de laatste klanten om half twee de tent…
De Fish&Chips is nog steeds numero uno en daadwerkelijk verslavend met die tartaarsaus.
De heer Page heeft eindelijk het land verlaten. Wij hadden hem ten tijde van de opening in laten vliegen, een 5-daagse trip, gratis hotel en helikoptervlucht. Hij wilde wel een week langer blijven om door te reizen naar Phnom Penh voor eigen zaken. Helaas voor hem bleek dat de ticket niet veranderd kon worden. Hij ging toch en belde met het vriendelijk verzoek vanaf zijn overigens gratis logeeradres bij zijn vriend de hoofdeditor van de Phnom Penh Post of wij even de terugreis wilde betalen. Eerst niet, uiteraard, maar Tom en ik hadden het vermoeden dat fuckin’ TP anders de tentoonstelling zou afbreken, betaalden we gisteren zijn terugvlucht. En dacht je een bedankje te krijgen?…
Wij zijn natuurlijk niet op ons achterhoofd gevallen. Wij houden 4 of 5 van zijn foto’s hier als de expo is afgelopen en gaan die platen goed in de verkoop doen. Desnoods op eBay. En voor een stuk minder dan hij eigenlijk normaal vraagt voor een print. Want 500 dollar hier in Cambodja neertellen voor een foto is absurd. Die investering willen we zo snel mogelijk terug hebben. Wij hebben een les geleerd hiervan…
Met C’moon gaat het heel goed, slaapt goed ’s nachts met de airco aan. Echter hangt dat ding boven het gedeelte van het bed waar ik slaap. Ik word wakker met bevroren schouders en ijspegels in mijn ogen. Maar het went…
Wat niet went is de toestand van mijn rug. Die word slechter en een massage helpt al niet meer. Het resultaat van jarenlang hockeyen en een functie hebben in de logistieke sector. Zwemmen verlicht maar daar heb ik op dit moment alleen ’s morgens om 9 uur even tijd voor…
Ik kreeg vanmorgen een email uit Simple Minds-kamp dat ik een album-sampler kon downloaden via de site van de platenmaatschappij. Na deze korte fragmenten gehoord te hebben…., het gaat erom spannen! Maar dat ze veel aan publiciteit doen is een feit…
Waarschijnlijk ben ik voor het weekend even snel op en neer naar Phnom Penh. Om de zaak te promoten, mijn visum te verlengen, een aantal vrienden te zien en het Nikon Center binnen te lopen. Want als laatste investering moet ik mijn apparatuur upgraden. En dat is ook tevens het laatste wat ik investeer…
Terug naar 4FACES…. De eigenaar van le Tigre de Papier, ‘een kennis’, heeft nog niet eens de moeite genomen om binnen te wandelen of ons te feliciteren met onze dochter. De man denkt dat ie de koning van Siem Reap is, gedraagt zich dus ook zo en zit liever met een paar landgenoten hier tegenover, te kijken hoe wij het doen. Maar de moddervette Fransman heeft een probleem. Toen wij, in totaal 4 personen, in zijn restaurant waren en aan het door ons bestelde ‘voer’ begonnen, rook mijn stukkie vlees toch wel raar. Het smaakte ook raar. Alle 4 aan tafel hebben geproefd en eigenlijk ook weer uitgespuugd. Verrot vlees!!! Goed, ik vroeg om de manager en dat duurt altijd wat langer bij problemen. Maar na een stief kwartiertje kwam ze en verontschuldigde zich voor het ongemak. Ze zei ook nog dat inderdaad het vlees niet goed is in het restaurant en dat ik beter een pizza kon nemen…. ‘U ZEGT…..?’
Ik heb niet betaald en tevens gezegd dat het de laatste keer is dat ik binnenwandel….
Zo, dat was een lange update vanuit Cambodja. En je voelt ‘em al aankomen……, tevens de laatste post op het blog in deze opzet. Lang genoeg geweest, tijd voor andere dingen. Misschien een nieuwe blog of misschien meer op de Skype. Jullie zien of horen het wel…
Het is MOOI ZO…..
Een van mijn boeken, Ha Noi black and white, is vanaf nu te koop online via amazon.com. Het is door Lulu geselecteerd voor verkoop op die site. Het is even zoeken en helaas geen foto en verdere info. Dus daar moet ik de lui van Amazon verder voor wakkerschudden…
De plaat is bijna briljant te noemen. Openingstrack Moscow Underground is het beste sinds Sparkle in the Rain. De single Rockets, lekker in het gehoor liggend, maar een van de zwakheden op het album. Stars Will Lead the Way, Graffiti Soul, Blood Type 0 en This is It zijn verder regelrechte uitschieters. De bonustrack van Neil Young (Rockin’ in the Free World) had voor mij niet gehoeven…
