Geel is ie…, de woonkamer, pagoda-geel. Een meesterwerk, drie dagen het schompes gewerkt om het af te krijgen. Morgen komt de verhuiswagen uit Phnom Penh met de hele zooi, inclusief 4 dames sterk…
Ja…., om de rest schoon te maken en niet om op de kont te zitten. We zijn geen hotel…
Ik ben in Siem Reap en heb inmiddels de sleutel van mijn nieuwe huis. Een probleem….. d’er zit een enorme spin van 16 cm boven de garagedeur, die moet echt wel gekillt worden voor ik ook maar 1 stap in de garage zet….
Twee avonden geleden dus met Andy B., the one and only…, wezen stappen. Ik krijg alle schuld van zijn ‘alcohol-misbruik’ en dito foto’s…. 
Hier zijn weblog…, en lees vooral de comments…
Nog een dag voordat ik de bus neem naar Siem Reap. Ik heb dan een paar dagen de tijd om de woonkamer te schilderen en de garage op te ruimen. Als alles goed gaat komt de verhuiswagen a.s. woensdag voorrijden. Gisteren nog een onderhoud gehad met de eigenaresse van de New Art Gallery over de passe-partouts die ik nodig heb voor mijn eigen galerie in SR, tekst en uitleg gegeven en een behoorlijke order geplaatst (580 stuks). In de avonduren met Andy B. wezen stappen als een soort afscheidstoer langs diverse bars in straat 104 en 136. En nu met een aardige kater de laatste was doen, nog wat dozen inpakken en zometeen de modem terugbrengen naar Online op Monivong blvd…
Bye Bye Phnom Penh…
Omdat de stand-alone foto ‘boat on tonle sap’ zo goed verkoopt in de McDermott Gallery…
…heb ik besloten een deel 2 aan toe te voegen in diezelfde stijl, ‘Angkor Wat in bright light’, gemaakt tijdens de trip naar Siem Reap, twee weken geleden…
Niet geheel mijn stijl, maar het verkoopt nu eenmaal. En soms moet je concessies doen…
Gisterenavond laat proberen twee straatrovers de brommer van twee meiden geweldadig te bemachtigen na een wilde achtervolging op Norodom blvd. De meiden komen terug van een avondje stappen. Ter hoogte van onze straat ‘leggen’ de 18-jarigen de brommer op de stoep, nemen de sleutel uit het contact en rennen richting de Phnom Penh Laundry, op 10 meter van ons huis. Wij zitten op het balkon en horen het hele gebeuren. Een van de girls rent de Laundry binnen, gooit de sleutel weg terwijl ze wordt achtervolgd door een van de ‘robbers’. De andere meid, ook met een paardestaart, rent verder de straat in op zoek naar een schuilplaats. De straatrover, inmiddels schreeuwend aan het hek van de Laundry, maant met dreigende taal de sleutel af te geven en lost vier schoten alvorens in het niets met lege handen te verdwijnen, nog voordat de politie arriveert….., (en die komt de lege hulzen rapen….)
Ach…, never a dull moment in Phnom Penh…
Voor mijn serie ‘Hello Darling’, en voorlopig de laatste in Phnom Penh, gisteravond de camera meegenomen naar 104 bar. Linke soep natuurlijk want je loopt ’s avonds met het ding over straat. Nadeel van zo’n bar is…. het licht. Dat is er bijna niet. En eerlijk gezegd, ik haat flitslicht maar soms moet het. In sommige gevallen kan je de settings van de camera opwaarderen, krijg je een enorme korrel. Ook mooi! De meiden vinden het natuurlijk prachtig dat er foto’s van hen worden gemaakt, het liefst van top tot teen. Voor mij niet bruikbaar, echter. Toch thuisgekomen met een aantal opnames die ik kan gebruiken voor de serie…
Deze twee opnames gemaakt met flitslicht, de laatste zonder…
Om de meiden te vriend te houden, geef ik ze regelmatig een aantal prints, geposeerd en lachend op de foto. Ze vechten er om…
Gisterenavond en vanochtend maar eens wat bestanden op de externe harddisks gezet want de harddisk van de Powerbook begon aardig dicht te slibben. Traag bij opstarten en traag in verwerken en bewerken van foto’s. Ik moet er niet aan denken dat de Mac het begeeft… Dus alles in verschillende mappen zetten, uploaden naar de harddisks en de laptop schonen. Gemiddeld per week schiet ik zo’n 300 opnames, sommige bruikbaar, de rest is ‘family snapshot…’
Kreeg vanochtend ook de bestelde foto’s terug van het lab. Een spoedbestelling voor de Gallery van ‘Boat on Tonle Sap’ -print. Eenmaal thuis vergeleek ik de prints met het origineel… Ze waren bijna PAARS! Dus terug naar SPK Fuji op Monivong Blvd voor herprint. En ik blijf net zo lang zeuren tot de goede kleur is bereikt….
Ook vanochtend naar Eye-Care geweest voor een ogentest. Ja, je wordt ouder, papa… Nu heb ik reeds een bril voor verre afstanden, een soort telescoop, nu kan ik bijna mijn eigen handschrift niet meer lezen. Ik kan wel zo’n goedkoop plastic ding kopen ergens op de markt maar daar gaan de ogen ook niet recht van staan. Vanaf morgenvroeg heb ik een leesbril, waarschijnlijk met koortje om de nek. Ik sloeg stijl achterover van de prijs, $25. Heel verstandig, de Vries. Wel eens een blinde fotograaf gezien…?
Verder zijn we vandaag bezig geweest ons te oriënteren voor de aanstaande verhuizing naar Siem Reap. De verhuiswagen…, eigenlijk een soort veewagen. Ze zijn bij bosjes te huur rond de Olympic Market. Kosten? Zo rond de 250 dollar, 3 man sterk en een afstand van 320 km. Lijkt me OK…
…tenminste als de regen is weggetrokken. En de nieuwe maan luidt Pchum Ben in, een 15 dagen durend religieus feest. Offers worden gebracht, beginnend vanacht om 12 uur. Voor diegene die moeten werken rond die tijd, en ik ken er een paar…., is het reeds nu al begonnen…
Maar wat is dat nu, dat Pchum Ben…
Tijdens Bonn Pchum Ben eren Cambodjanen hun voorouders, maar ook andere familieleden en vrienden die zijn overleden.
Het hoogtepunt vindt plaats op de 15e dag van de wassende maan in de 10e maand van de boeddhistische kalender.
Datum in 2008: 28-29-30 september
De ceremonies om de voorouders te eren duren maar liefst 15 dagen. Iedere dag worden voedseloffers gebracht. Een voedseloffer heet een ‘ben’, een woord dat stamt van het Sanskriet woord ‘pinda’, dat ‘rijstoffer’ betekent.
Gedurende de eerste 14 dagen wisselen mensen uit een lokale gemeenschap elkaar af om offers te brengen bij de plaatselijke tempel. Die offers bereiken de geesten van de doden via de preken van de monniken, althans zo wordt gehoopt.
Bron: http://www.frizz-restaurant.com/nl/cambodja-reisgids/pchum-ben.html
Ik zit hier naar mijn tafeltje te kijken, wierrook aan, kaarsjes branden en ik kijk verlekkerd naar die heerlijke geimporteerde druiven…
Water is de chemische verbinding van twee waterstofatomen en een zuurstofatoom. Water komt in de natuur voor in de drie verschillende hoofdfasen, als vloeistof, als vaste stof en als gas. Bij kamertemperatuur is water een vloeistof zonder duidelijke kleur, geur of smaak. Al het leven op aarde bestaat grotendeels uit en is afhankelijk van water.
Water, en met name goed drinkwater is erg belangrijk voor de mens. Het speelt dan ook een belangrijke rol in de ontwikkeling van de Derde wereld.
Er kan een waterconflict ontstaan als er niet voldoende schoon water voorhanden is in een gebied of land. Dit heeft niet alleen betrekking op drinkwater, maar ook op water dat gebruikt kan worden voor de landbouw, industrie en ontspanning. Er zijn regio’s in de wereld waar water een schaars goed is door klimatologische omstandigheden of infrastructurele problemen of ontbossing.
Anno 2007 hebben 1,1 miljard mensen geen schoon water. Dit is een zesde van de wereldbevolking. Daarbij hebben 2,4 miljard mensen onvoldoende hygiëne als gevolg van een watergebrek.
Per dag sterven wereldwijd 6000 mensen door een gebrek aan water. (bron:Wikipedia)
En op dit moment nu de zoveelste stroomstoring verholpen is, zit ik zonder water…
Recent aangeschaft: DVD Kitaro – Kojiki (A Story in Concert)
De cd is reeds in mijn bezit sinds 1990 en nu dus op iedere iPod In Da House en ik hoor het graag. Ik heb zelfs een aantal intro’s van deze cd gebruikt voor het afsluitend feest van het lustrum van de MHCD in de jaren 90. En nu dus op DVD…
Waar gaat het over….
Kojiki of Furukotofumi (古事記), ook bekend als de Kroniek van oude zaken, is het oudste overlevende historische boek over de antieke geschiedenis van Japan. Het verwijst naar een oudere verzameling van verhalen, de Kiujiki, waarvan wordt gezegd dat dit vernietigd is door brand. Het schrijven begon in opdracht van keizer Tenmu in 680 en werd afgerond in opdracht van keizerin Genmei in 712. De Kojiki werd later gevolgd door een actuelere kroniek, de Nihonshoki…. (bron: Wikipedia)
Ook het concert van Kitaro, een Japanse synthesizervirtuoos, inclusief begeleidingsband is magistraal. Hoogtepunt is de Kodo drums, de typische grote basdrums uit Japan, in track nummer 6, Matsuri…
Ja ik mis de Chinese Muur. Een bak bami, satestokkie, babi pangang en af en toe wat tjap tjoy. De zakjes Conimex, die ik heb meegebracht, zijn op. Finito…
Maar hier kennen ze ook Tjap Tjoy…
Tenminste…, ik gebruik het.
Normaliter is de Khmer een vriendelijk volk, het geeft je een glimlach. Maar het is lui en vooral slecht gemanierd. Pol Pot zag het al ruim dertig jaar geleden en bracht het volk naar de rijstvelden om daar 16 uur te werken. Weg met de luiheid….. Maar dat is historie, erg lang geleden en een nieuwe generatie loopt je nu voor de voeten. Het dringt voor, het snijdt af, haalt rechts in en blokkeert de ingang daar waar mogelijk. En in die gevallen ZEG ik dan op mijn toon…… “TJAP TJOY……”
Oftewel…. FUCK OF!
Van de week deze bijzondere gast aan tafel. Een grasshopper van een centimeter of 15. De kids kregen een hartverzakking en renden met bord en al de woonkamer in…
Eigenlijk het ‘engste’ aan dit beest was dat het de kop kon bewegen. Maak je een close-up, lijkt het verdomme wel ‘from outer space…’…
Vanaf eind deze maand hebben we ook een hond, type onbekend. Zij is 1 jaar oud en bewaakt nu nog samen met 5 andere soortgenoten het huis van Lida’s moeder op het platteland ten noorden van Phnom Penh…
Omdat ze zoveel aandacht kreeg van ons afgelopen weekend, meer dan de andere honden, heeft een van hen haar dusdanig gebeten, tot bloedens toe, dat ze sindsdien niet meer eet. Ik hoop dat ze het volhoudt tot het eind van deze maand. Ze is ook een echt buitenbeentje want als enige van de groep hangen haar oren terwijl de rest de oren heeft staan. Heb ook de indruk dat ze een kruizing is tussen een Vlaamse jachthond en een inlandse geit. Ze zal straks mijn bungalow moeten bewaken. MEHHH…
Slechte week gehad. Reden? Ik ben teruggekomen uit Siem Reap met een giga-oorontsteking. Dus flink aan de Saridon en aan de anti-biotica kuur (had ik voor echte noodgevallen nog meegenomen uit Nederland…).
Ik heb vannacht eindelijk eens een uur of zes geslapen. De zwelling is al een stuk minder en er kan weer een lachje af. Maar mijn Boeddha, dat deed pijn de afgelopen week. Vandaag dus weer de draad oppakken want er moet veel gebeuren de komende weken. Verhuizing voorbereiden, foto’s aanleveren voor de Gallery en voor ik daadwerkelijk verhuis ook nog de eerste serie maken met Srei Pich, mijn model.
Hier alvast meer foto’s van ons nieuwe onderkomen in Siem Reap. Ik zal een paar dagen eerder vertrekken om het een en ander te schilderen want een blauwe muur in de woonkamer kan echt niet…
Mooie tuin met veel planten en bomen, waaronder een coconut tree en zelfs gras (jammer dat ik de hockeystick niet heb meegenomen…)
Achterzijde van de bungalow met dakterras, de garage dat straks mijn werkplek wordt en een klein zwembad voor enige verkoeling in deze tropische hitte…
Ruime woonkamer, drie slaapkamers, grote badkamer en dito keuken. Echter zal de kille blauwe kleur, je ziet het hier overal in de ziekenhuizen, van de muren moeten om plaats te maken voor een warme gele tint, de typical Cambodian yellow…
We zijn weer terug in Phnom Penh na een dag of 4 Siem Reap, voor de zoveelste keer dit jaar.
Tijdens de opening van de tentoonstelling van Sandy Shum in de McDermott Gallery kreeg ik het goede nieuws dat de foto’s goed verkopen, er is veel belangstelling. En dat in het laagseizoen. Want Pubstreet kent een handje vol bezoekers, weinig toeristen in Siem Reap…
Omdat ik de nodige plannen heb aldaar om een business op te zetten ben ik eigenlijk verplicht ook Angkor Wat in mijn portfolio te hebben. Ik heb daar nooit zoveel mee gedaan omdat McDermott dat al heeft. Dus in de vroege ochtend snel de bekende ‘dingen’ af om te schieten en op te nemen in mijn collectie…
Natuurlijk zal ik mijn eigen stijl in de foto’s aanbrengen want iedereen kan de plaatjes schieten tegenwoordig… Deze foto zal het dus niet worden, ben ik bang…
Na de Angkor-trip een bezoek gebracht aan Angkor Real Estate om ons te oriënteren voor een woning, want de plannen gaan ver. En het was gelijk bingo! Voor nog goedkoper dan waar ik nu zit, in Phnom Penh, heb ik een bungalow met zwembad, een dakterras voor een aardige sunset, een barbequeplaats, een vrijstaande garage en een kokosnotenboom in de omheinde tuin vanaf begin oktober…
Uiteraard werd dit, en nog meer goed nieuws, gevierd in le Tigre de Papier ’s morgens vlak voor vertrek naar Phnom Penh. Wij waren zo’n beetje de enige gasten in het restaurant van Jean Luc en Niza.
Het is echt low season in Siem Reap…
Jammer dat André en Lily niet mee konden genieten. Zij zijn een week op de boot de Mekong af richting Zuid-Chinese Zee…
Drie dagen geen stroom, af en toe de generator aan. Dus afgelopen nacht maar een kamer geboekt in Hotel Indochine bij Chea, het hotel waar ik al ruim 8 jaar vertoef…
En we hebben goed geslapen nadat we eerst op het terras van Hope and Anchor naar het verkeer hebben gekeken. De Riverside was gisteren gesloten ivm een personeelsuitstapje naar Kirirom Mountain. Vanavond de verjaardagstaart van Srei Pich, mijn toekomstige model, in bar 104 aansnijden. Ik denk dat de camera mee moet…
