Twee dagen Kratie, heen met Sorya busmaatschappij. 8 uur in de bus inclusief pitstop ivm een lekke band en drie keer plaspauze voor de dames (en sommige heren met een zwakke blaas…). De route gaat via Kampong Cham en National Route nr. 7 tot bijna aan de grens met Vietnam. Veel rubberplantages en gammele hutjes op palen…
In Kratie is bijna geen kamer meer te krijgen… Minister-president Hun Sen komt de volgende dag de nieuwe bibliotheek openen. Hij reist met zijn eigen helikopter in een uurtje vanaf Pochentong Airport naar Kratie. Er is nog een kamer vrij in hotel Heng Oudom, kamer 204, de bruidssuite… Ja, je zou gelijk gaan scheiden bij het zien van de kamer. $25 voor deze shit… Er is een stroomstoring in Kratie, dus het is bloedheet in de kamer. De provisorisch aangelegde airco wekt niet, de matrassen zijn slecht voor de rug en de ‘eettafel’ is vreselijk lelijk.
De volgende dag zoeken we verkoeling langs de Mekong per gehuurde brommer, de gashendel flink opengetrokken. Op zoek naar de Irrawaddy dolfins, zo’n beetje de laatste zoetwater dolfijnen… Er schijnen er nog een stuk of 50 te zijn, hier. 7 dollar voor toeristen, 10 cent voor Cambodjanen…
We nemen de boot en wachten en drijven doelloos op de Mekong, wachten tot af en toe de beesten boven komen drijven voor een hap lucht. Maar het is allemaal op behoorlijke afstand en je moet mazzel hebben een paartje, ze zwemmen met z’n tweeën zij aan zij, op het goede moment in de lens te krijgen. Ze zijn echt schuw…
Kratie zelf is best een aardig plaatsje en het heeft veel potentie. Maar daar wordt zo verdomd weinig mee gedaan. Mooie gebouwen met Franse invloed, sommige leegstaand, weinig restaurants en bars, dus je gaat je al snel vervelen. En waarom ’s avonds de stem van Hun Sen te horen is via de speakers langs de wegen……?
De terugtocht naar Phnom Penh, nu met G.S.T. Express Bus, duurt een uur korter omdat we nu langs de Mekong afdalen naar de hoofdstad. We nemen de korte route, en die is net zo mooi als National Route nr. 7…
